Wiele kobiet, będąc jeszcze dziewczynkami, marzy o pięknej białej sukni i przystojnym mężczyźnie u boku. Oczami wyobraźni widzi kościół pełen gości i słyszy tradycyjny marsz Mendelsona. Przebiera się w suknie mamy, zakłada szpilki i robi w pełni profesjonalny, jak na swoje możliwości, make up.
Korytarz staje się drogą do ołtarza lub wybiegiem mody. Z biegiem lat stajemy się bardziej wybredne, podążając własnym stylem. Niektórym marzenie o białej, tradycyjnej sukni pozostaje aż do dnia ślubu. Niektóre natomiast pragną uczynić ten dzień jeszcze bardziej wyjątkowym i decydują się na suknie niebanalne. Ekstrawagancja zaczyna się już od samego koloru sukni. Każdy inny prócz jasnego będzie odstępstwem od normy. Następnie fason sukni również daje dość duże pole do popisu. Może on w swojej prostocie sukni ślubnej w ogóle nie przypominać, albo w przesycie kwalifikować się do kostiumu niczym z teatru lalek. Suknia może być wykonana z różnych materiałów i tworzyw. Futerka, pióra i różne inne, które nie mają za wiele wspólnego z tradycyjną suknią ślubną. Ekstrawagancja może być wyrażona również poprzez skąpość stroju. Prześwitująca lub za krótka, a nawet i wszystko na raz budzi niekiedy oburzenie gości, zwłaszcza tych ze starszego pokolenia. U pana młodego natomiast może wzbudzać zachwyt i rozkojarzenie przy ołtarzu. Bardzo często ekstrawagancka suknia podczas uroczystości głównej zostaje zastąpiona na weselu czymś bardziej wygodnym i praktycznym, by móc swobodnie tańczyć na parkiecie i przemieszczać się między stolikami z gośćmi. Ekstrawagancka panna młoda z pewnością zostanie na długo zapamiętana.